Ongedeeld?

Ongedeeld?

Het woord verdelen is deze dagen wel erg populair. Nieuw kabinet en hups we gaan met z’n allen de lasten verdelen. De mensen met de sterkste schouders (lees, meeste geld) betalen meer dan degene die minder geld hebben. Kern blijft: Iedereen betaalt mee.
Toch lees en hoor ik dat nauwelijks terug bij zorgaanbieders in de gehandicaptenzorg. Sommigen gaan mee in het beeld dat bezuinigingen slecht zijn en vooral de verstandelijk gehandicapten het meest treffen. Daarbij geven ze op alle mogelijke manieren aan hoe onterecht dat is. Maar is dat zo?
Even los van de huidige economische crisis, problemen op de huizenmarkt, de rol van de banken, past het kabinetsbeleid mijns inziens naadloos op het streven naar een ongedeelde samenleving. Ongedeeld is namelijk gelijk verdeeld.
De voorgestelde bezuinigingen op het vervoer, straks geregeld via de WMO, zijn een doorn in het oog van velen. Van € 20,- per rit naar € 8,- per dag. Maar je mag kiezen waar je werkt, of waar je je dagbesteding hebt. Die keuze is niet alleen een recht, maar heeft ook een plicht in zich. Namelijk zelf bijdragen aan dat vervoer. Dat doe ik elke dag. Oké, voor iemand met een beperking zijn de keuzes wellicht beperkt, maar da’s dan een mooie gelegenheid daar wat aan te gaan doen in de buurt of wijk.
Over het zelf bijdragen aan bijvoorbeeld vervoer (maar ook aan voeding, huishoudelijke hulp etc. etc.) hoor ik de grote zorgaanbieders niet. Nee, in plaats van dat bespreekbaar te maken met hun cliënten, gaan ze alternatieven bedenken. Nu wordt je in – voor degene die dat kunnen – ene geleerd om met het openbaar vervoer te gaan reizen…. Mooi dat dit nu geleerd gaat worden. Werd tijd, toch? Zelf reizen!
Een vader van een zoon met een ernstige motorische en verstandelijke beperking werd ongelooflijk boos toen iemand hem vertelde dat het vervoer naar het zwembad, niet binnen de dagbesteding viel en ook buiten het collectieve vervoer en aldus voortaan zelf betaald moest worden. Tja… Ik begrijp de boosheid wel. Zoveel jaren hebben we onszelf laten pamperen en nu gaan we het anders doen. Zelf doen.
De zwemles van mijn zes kinderen hakte er flink in, kan ik u zeggen. En dan moest ik ze ook nog met de auto brengen. Da’s niet erg, maar er gaat wel een prikkel vanuit. Je probeert samen met andere ouders iets te regelen met vervoer. Je gaat wat vaker oefenen zodat je kind wellicht iets sneller de juiste beenslag uitvoert. Kortom; het wakkert creativiteit en oplossend vermogen aan. Niks mis mee.
Een ongedeelde samenleving is dus ook een maatschappij waarin mensen met een beperking de (financiële) slachtofferpositie weigeren en zorginstellingen dat ook doen.

Harm Wijgergangs

20121103-082521.jpg